Czerneński obraz jest wzorowany na obrazie Matki Bożej Śnieżnej znajdującym się w bazylice S.Maria Maggiore w Rzymie.
Obraz Matki Bożej Szkaplerznej jest kopią prawie kalkową poprzedniego. Wykonany on został techniką olejną w kształcie stojącego prostokąta, górą zwieńczonego arkadowo, o wymiarach szer. 107, wys. 208 cm. Miedziana blacha złożona została z trzech arkuszy sposobem blacharskim na zawój, z widocznymi wybrzuszeniami na szyi i poniżej dłoni Madonny. Ten sposób łączenia blachy ma fatalne następstwa dla dzieła, gdyż przez ruch powoduje na złączach odpryski pigmentów i poprzeczne pęknięcia Z tego powodu obraz kilka razy musiał być poddany zabiegom konserwatorskim.
Łaskami słynący obraz jest malowany według wzoru bizantyńskiej Madonny Salus Populi Romani z bazyliki S.Maria Maggiore w Rzymie. Matka Boża przedstawiona jest frontalnie w 3/4 wielkości, na tle renesansowej karty, złożonej z kwadratów o układzie skośnym, w które wpisano czterolistkowe kwiaty stylizowanej lilii w kształcie krzyżyka greckiego. Od dołu postać wynurza się z obłoków. Madonna na lewej ręce podtrzymuje, jakby na tronie Chrystusa małego Pantokratora, zwracającego się 3/4 do Matki. Zasłuchany spogląda On w dal przed siebie, trzymając w lewej ręce kodeks prawa Nowego Przymierza, a prawą unosi w górę w geście błogosławieństwa. Madonna trzyma białą chustkę w lewej dłoni, na której krzyżuje się prawa, ujmująca palcami chustę w geście spieszenia z pomocą oraz karmelitański szkaplerz na serdecznym palcu. Stanowi on karmelitańską adaptację obrazu Matki Bożej Szkaplerznej. Postać Maryi ubrana jest w beżoworóżową suknię z grubymi fałdami w dolnej części. Jej głowa okryta ciemnoniebieską chustą — maforionem, opadającą w dół jako płaszcz, miękko sfałdowany na przedramieniu, oblamowany złocistą bordiurą. Na czole opadającego maforionu złocony krzyż grecki a na prawym ramieniu siedmioramienna gwiazda. Płaszcz podszyty jest tkaniną jasnozieloną. Dzieciątko ubrane jest w białożółtą koszulkę ze złocistym obramieniem wokół szyi i w jasnougrową spodnią tunikę.
Pod względem kompozycyjnym kopia jest wiernym powtórzeniem pierwotnego — prostokątnego obrazu, który obecnie znajduje się w klasztorze. Różni się natomiast od niego modelunkiem twarzy Madonny i Dzieciątka Jezus, tłem, kolorystyką i miarą artystycznej rangi. Kopia jest własną trawestacją i interpretacją malarza z połowy XVIII w. Autor zapożyczył tło renesansowej kraty z obrazu tegoż typu Madonny Salus Populi Romani, znanej powszechnie jako Matki Bożej Różańcowej w kościele Dominikanów w Krakowie. Fizjonomia twarzy nawiązuje do podobnego obrazu u SS. Klarysek w Krakowie. Maforion wokół twarzy nie układa się już tak pięknie i miękko, lecz więcej sztywno i o skąpym układzie fałd. Wyraz twarzy Madonny jest poważny, zatroskany. Wielkimi oczami piwnymi, przenikliwie spogląda na widza, gdziekolwiek on stanie. Górna warga nieco opadła i usta zamykają się półkoliście. Twarze Madonny i Dzieciątka ziemiste, spatenowane, owalne, pozbawione koloru właściwej karnacji. Twarzyczka Jezusa okolona kręconymi włosami koloru ciemnobrunatnego jest kształtna, okrągła, o krótkim nosku, pięknych ustach, dziecięca, ale pełna dostojeństwa. Cechami odróżniającymi obraz jest siedmioramnienna gwiazda na ramieniu Madonny oraz zwisający w prawej ręce karmelitański szkaplerz, złożony z dwóch płatków z monogramami Jezusa i Maryi. W odróżnieniu od pierwotnego założenia kopia ukazuje Madonnę w 3/4 wielkości postaci wyłaniającej się z obłoków.
